กูจับกลอนมึงลงไปบดขยี้ให้เหมือนกับเม็ดกาแฟ อย่างอแงโอ๋เด็กน้อย เสียงดังตลาดมันจอแจ มึงร่อแร่เพราะอ้อแอ้ไม่ดูแลไม่ปูแป กูแหย่ กลอนแค่สี่บรรทัดเหมือนจับมึงลอยไปดูแพ แสดงสีหน้าว่าท้อแท้มึงร้อยเทียบกูก็บ๋อแบ๋ อันรอฮแย จับมึงแล่ตั้งแต่กลอนเด็กจนกลอนแก่(เช็ด) มึงนอนแผ่ แดดายกูกระจายอิเล็คกลอนเป็นเส้นสาย กูพร่างพรายบนฟากฟ้า พวกมึงสลายเป็นเม็ดทราย กูโปรยปรายดั่งสายฝนกูคำรณดั่งสายฟ้า กูสรรหาดังพจณา(นุกรม)กูไกลกว่ามึงจะไขว่คว้า กูพรรณาดั่งศาตรากลอนกูเหมือนช้างสะบันงา กูโกรธาดั่งอสุราอัครากูลึกเกินทัศนา กูดั่งอินทราที่สะท้อนจันทรา พวกมึงได้เพียงปองปราถนา มกรากันยามาใน ซี(SEA) ขี้วลีพวกมึงก็ยังเป็นขี้ มึงรีบจรลี กูพาดกลอนกวี ดัชชนีรุกฆาตปรามาศไพรี ผลาญทั้งธรณี ผลาญลงนาคี ผลาญกลอนมึงดับทุกชีวี